News & Events


I congratulate Fr. Ronnie as the new parish priest of St. John Bosco parish here in Makati. Thank you, Fr. Ronnie for accepting the responsibility. I also congratulate the community of St. John Bosco Parish. Every installation of a new parish priest shows us the fidelity of God, that God is faithful in providing shepherds for His own people. So, this is a sign of the continuous love of God for the community in this parish.

And I would like to take this opportunity to thank Fr. Greg Dicomong for serving also in this parish. He has been parish priest of this parish for two years but six years as the rector of the community here in this parish Salesian community. So, he has been involved in the life of the parish in the past six years. Thank you, Fr. Greg and we wish you all the best.  We wish you all the best in your new assignment as provincial in Papua New GuineaIt will be a totally new experience but thank you also for your generosity of accepting this. And we have Fr. Gerry here Martin who is the provincial of the Salesian community here in the north of the country. Thank you for giving Fr. Ronnie to serve in this parish for the archdiocese.

Most Rev. Bishop Broderick Pabillo, Apostolic Administrator of Manila delivers his homily during the online Sunday Mass at St. John Bosco Parish in Makati on August 30, 2020. | Photo Credit: St. John Bosco Parish, Makati Facebook Page

 

May mga misunderstandings na nangyayari kahit na pare pareho ang sailta na ginagamit natin kasi iba iba naman ang pagakakaintindi natin. May mga tumututol na mga NGOs sa mga projects ng pamahalaan at malalaking korporasyon na sabi ng gobyerno, yan daw ay para sa kaunlaran. Pero sabi ng mga NGOs yan ay hindi kaunlaran. Tulad ng KALIWA Dam, gagawa ng malaking dam sa Quezon Province para sa tubig ng Metro Manila. Development daw yan. Tinututulan ito ng simabahan ng Infanta at ng maraming NGOs kasi ayon sa kanila hindi development ang pagkasira ng kagubatan. Ang paglapastangan sa lupa ng mga ninuno ng katutubong Dumagat at ang sa pagbabanta na look pout sa libu libong magsasaka sa tabi ng ilog. Both speak of development but they understand development in different ways.

This is also the case with Peter and Jesus in our gospel. Last Sunday, Peter correctly gave the answer that Jesus is the Christ, the son of the living God. Jesus affirmed that He is blessed because He was chosen by the Father to know this.

Today, we hear that immediately after that incident, Jesus called Peter, Satan which means the temper, the accuser because he did not want Jesus to suffer and die in Jerusalem.

Totoong si Hesus ay ang Kristo pero iba ang pagkaintindi ni Hesus kung ano ang Kristo kaysa kay Peter at sa mga maraming hudyo noong panahong iyun. Ang Kristo ay ang ipinangako ng Diyos at inaabangan ng lahat na darating para ipadadala ng Diyos para iligtas ang mga tao.

For many of the Jews at that time including probably Peter, salvation meant liberation from the oppressive powers of the Romans, the occupying force and this will be done by military conquest. So, Christ for them was supposed to be a fighter. Maybe a revolutionary leader.

This was not the way that Jesus understood His role of as the Christ. He accepted in the affirmation that He was the Christ. But He was more in the line of the prophet Isaiah who wrote about the suffering servant of the Lord. Isaiah predicted, “He was pierced for our sins, crushed for our iniquity. He bore the punishment that makes us whole. By his wounds, we were healed.”

The victory of the Christ would have by taking the punishment for us in order to feel us. Kaya ang pagpunta niya sa Jerusalem ay ang pagpunta niya sa tagumpay. Pero dadaan muna siya sa paghihirapa at kamatayan. Iba ito sa pagkaunawa ni Pedro kay Kristo kaya itinabi niya si Hesus at pinagwikaan, “Hindi po ito mangyayari sa iyo, sabi niya.”

Jesus had to brush him aside because he was a hindrance. Naging sagabal siya sa kanyang misyon kasi, “Aang iniisip mo’y hindi sa Diyos kundi sa tao,” wika ni Hesus.

Totoo, tayong mga tao natural sa atin na ayawan ang kahirapan at kamatayan. Tinatakasan natin ito at inirereklamo tulad ng ginawa ni propeta Jeremias sa ating Unang Pagbasa. Pinagtatawanan siya at kinukutya at kinakalaban ng mga tao dahil sa kanyang pagpapahayag sa Salita ng Diyos.

Noong panahon niya, sinasalakay ng mga taga Babylonian ang taga Jerusalem. Ang mga tao ay abala na binabantayan at ipninagtatanggol ang lungsod, umaasa na makaliligtas sila dahil nandoon ang temple ng Diyos. Pero si Jeremias ay nagsisigaw, “Hindi tayo maliligtas ng temple. Sumuko na tayo. Parusa ito ng Diyos dahil sa mga pagsaway sa atin. Kailangan tayong magbagong buhay kung gusto tayong maligtas.” Natural, galit ang mga kababayan sa kanya.

Ayaw man ni Jeremias na magsalita ng ganito, hindi niya mapigilan ang kanyang sarili. Ang Salita ng Diyos ay parang apoy na nasa dibdib niya na kailangang lumabas. Mas gusto niyang maging tapat sa Diyos kaysa magsalita sa gustong marinig ng kanyang mga kababayan.

May Pedro din sa loob ng bawat isa sa atin. Naniniwala tayo kay esus. Kristiyano tayo. Kinikilala natin na si Jesus ang Christ at ayaw natin ng kahirapan. Pero maliwanag ang sabi ni Jesus, ang krus ay bahagi ng pagsunod natin sa kanya.

Mahatma Gandhi wrote that there are seven things that are destroying our world: Politics without principles, business without ethics, wealth without work, pleasure without conscience, science without humanity, knowledge without character, and religion without suffering.

Let me stress the last one - religion without suffering. All authentic religion teaches suffering such as fasting, self-denial, generosity, sacrifice, authenticity in serving the Lord, denying ourselves.

Pero ngayon, marami ay nakikiisa sa gawaing pangrelihiyon. Either hoping to be consoled for their sufferings or to ask the  Divine to spare them from suffering. Sa mga makamundong tao, walang kahulugan ang kahirapan. Inaayawan nila ito. Yan ang pananaw ng tao as if suffering is the absence of God. Iba ang pananaw ng Diyos. Kaya sinabi ng Diyos, “My thoughts are not your thoughts nor are my ways your ways,” oracle of the Lord.

Ano ang pananaw ng Diyos? Sinabi ni Hesus, “Amen, amen, I say to you. Unless a grain of wheat falls down to the ground dies, it remains just a grain of wheat but it dies, it produces much fruit. Whoever loves his life, loses it. Whoever loses his life in this world will deserve it for eternal life.”

Kapag may formula na “Amen, amen, I say to you.” Ito ay mahalagang katuruan ni Hesus. Magkakaroon lang ng buhay kapag namatay. Magkakaroon lang ng bunga kapag kapag nabulok. We have to empty ourselves in order that we can receive and give much more.

Ito rin ang narinig natin kanina sa bibig ni Hesus, “Ang naghahangad ng magligtas ng kanyang buhay ay siyang mawawalan nito. Ngunit ang nag-aalay ng kanyang buhay alang alang sa akin, ay siyang magkakamit noon.”

The natural tendency is self-preservation. But self-preservation is achieved not by self- isolation but by opening ourselves up up the others. This is a good reminder in this time of the pandemic. We can be so concerned about ourselves, about our safety, about our health that we close ourselves up. We no longer care about others. We can easily fall into self-centeredness.

But, we can also see it in another way because we know the dangers of the virus. We know the economic difficulties that everybody is going through. We can become more open to others. Embracing them in our circle of concern. at least that, that we are concern not only about ourselves but about others. So, we open ourselves up in prayer, in our acts of charity towards them.

Pero maaari nating sabihin, hirap na nga tayo tutulong pa tayo sa iba. Sa ating pag-uugali, itanim natin ang gawain ng Pondo ng Pinoy. Walang makasasabi na wala siyang magagawa para sa iba. Sino ba sa atin ang walang beinte singko na maiambag sa iba? Ipunin natin ang mga mumo na hindi natin pinapansin. Ang mga twenty five centavos, ang mga piso, ito’y makakatulong din sa iba kung gagawin ito ng marami at palagian, malaki rin ang aabutin nito.

Sa sixteen years ng pagpo-pondo ng Pinoy, sixteen years ng pagpapatak patak ng twenty five centavos, nakalikom tayo ng higit na four hundred million pesos. Marami ang napa-aral nito, ang mga nabigyan ng bahay, ang mga napagamot, ang mga nabigyan ng puhnan. At hanggang ngayon hindi lang masyadong nakakaabot sa balita sa lahat, marami ang mga dioceses ang nakakatanggap ng tulong ngayong panahon ng pandemic sa Pondo ng Pinoy. Kasi may mga ordinaryong tao na nagbigay ng beinte singko araw araw.

While we are concern about our difficult life now, let us also look around and be concern about the situation of others and the situation of our country. Kawawa naman ang ating mahal na Pilipinas. Kino-COVID na, lumulutang pa ang korapsiyon. Patuloy pa ang extra-judicial killings. Pinapatay pa ang mga human right advocate.

Bukas ay gugunitain natin ang National Heroes Day. Ang ating kalayaan ngayon ay bunga ng pagsisikap at pagbubuwis ng buhay ng mga bayani natin noon at mga bayani natin ngayon.

Sa ating bansa marami ang mga nagkakasakit ng COVID, higit ng two hundred thousand. Pero higit ng three thousand lang ang namamatay, mga 1.5 percent ng mga na-infect. Ang mababang bilang na ito ay dahil sa modern day heroes natin. Ang mga medical frontliners na kahit na mababa ang sweldo, kahit na mapanganib sa kanila at sa kanilang pamilya ang trabaho, kahit na kulang sa mga gamit ay nagtataya ng buhay nila para sa bayan.

Yan yung pagiging bukas sa iba. Yan nga ang isang tao ay nagiging bayani kapag siya ay nagtataya. Nililimot ang sarili para sa iba. Yan yung pagtulad kay Hesus. Yan yung mamatay upang magbigay ng buhay.

St. Paul wrote, “The message of the cross is foolishness to those who are perishing. But for us who are being saved, it is the power of God. The cross is the power of God.”

Kaya huwag na tayong umayon sa takbo ng mundo s or takot sa mga kumukuha ng karapatan natin. Maging handa tayong mag-alay ng ating buhay para sa iba. Ito ang pagpasan ng ating krus. Ito ang pagsunod natin kay Hesus na siya ang Kristo. Si Hesus na Kristo na anak ng Diyos, hindi niya inayawan ang krus. Niyakap niya ito. Iyan ang paraan para sa kaligtasan at sa ating nakikiisa sa kanya at sumusunod sa kanya, yaan din ang paraan ng ating kaligtasan. (Archdiocese of Manila – Office of Communications/RCAM-AOC)


As the country celebrates the National Heroes Day, the Archdiocese of Manila paid tribute to all the frontliners in a Mass held at the San Felipe Neri Parish on August 31, 2020, at 12 noon and was presided by Most Rev. Broderick Pabillo, Apostolic Administrator of Manila.

The Mass was attended by representatives from different sectors who serve as fronliners in the fight against the COVID-19 pandemic--government leader, medical practitioner, media personality, law and order personnel and service provider personnel.

A medical frontliner offers a lighted candle on a “Wall of Fallen Heroes” after the celebration of the Holy Mass for frontliners held at the San Felipe Neri Parish in Mandaluyong City, on August 31, 2020, National Heroes Day. | Photo by Maricar Santos/RCAM-AOC

Among the frontliner representatives were Mandaluyong City Mayor Carmelita Abalos and GMA news correspondent Mariz Umali.

The other frontliner representatives were PSSg. Hesus Sumang (DCADD), Sgt. Ruel Nicolas (Phil. Navy), SF01 Julius Freolo and SF03 Celso Matanguihan (Bureau of Fire), George Wayne E. Molina, Noel Fraxides, Raymart Juria (Grab Food/Grab Express) and Marilou Olanga (Caritas Manila Volunteer)

In his homily, Bishop Pabillo said the celebration is intended to honor and pray for all the frontliners who tirelessly and selflessly fight the pandemic that is brought about by the outbreak of coronavirus in the country and around the world.

"Kilalanin natin sila at kailangan natin sila. Humingi tayo ng tulong sa Diyos na gabayan sila, palakasin ang kanilang loob at ipagdasal natin na makayanan nila at hindi sila magkasakit, hindi sila sumuko” he said.

Bp. Pabillo put into light that because of the frontliners' sacrifices they are able to keep the nation afloat especially amidst the many corruptions and inadequacies in responding to the pandemic.

"Dahil sa kabayanihang ito, lumulutang ang bayan. Nakakagalit na may mga tao na nagpapalubog sa bansa. Lubog sa utang, lubog sa korapsiyon, lubog sa kahirapan at ngayon dahil sa walang plano at kulang ng prayoridad, lubog sa infections ang ating bayan. Pero kahit na may humihila pababa, lumulutang ang bayan dahil po yan sa mga modern day heroes natin ngayon."

He commended all the frontliners in the field of medicine, transportation, school administrators, teachers and parents who exert effort to keep a positive outlook and perspective about the pandemic that we are battling.

He as well thanked all the frontliners in the church who make the Word of God heard especially during this time when people are losing hope and are discouraged.

“Nandiyan din yung mga tao sa ating mga religious sectors, sa simbahan, mga pari, mga volunteers, mga parish workers, mga pastor na palagi ring nakikiisa at nagbibigay ng lakas ng loob sa mga tao. Nagpapaalaala, hindi tayo iniiwanan ng Diyos,” he said.

At the end of the Mass, the representative frontliners offered a lighted candle on a “Wall of Fallen Heroes” with the photographs of frontliners who succumb to the coronavirus. (Jheng Prado/RCAM-AOC)


Homily delivered by Most Rev. Broderick Pabillo, Apostolic Administrator of Manila during the online National Heroes Day Mass for all the frontliners at the San Felipe Neri Parish in Mandaluyong on August 31, 2020, at 12 noon.

…Meron po tayong fiesta ng lahat ng mga santo kasi alam po natin na yung mga santo ay hindi lang yung mga santong kilala natin. Napakaraming mga santong sa langit ang hindi natin kilala. Maaaring ang iba dun ay mga kamag-anak natin, mga lolo natin, mga kaibigan natin. Kaya ipinagdiriwang din natin sila sa All Saints Day, November 1 kasi naniniwala po tayo na naganap ang kabanalan. Ang kabanalan ay para sa lahat at maraming mga banal, maraming laman ang langit.

Ganun din po sa bayan, hindi lang naman ang mga bayani natin ay si Aguinaldo, si Mabini, si Rizal yung mga may pangalan. Alam po natin napakaraming mga bayani at marami nga diyan ay mga kamag-anak natin, mga lolo natin, mga kaibigan natin. Sila po ay mga bayanin rin. Marami nagbuhos ng buhay para po sa bansa. Marami ang nagtaya para sa bansa. Naganap din ang kabayanihan lalung lalo na sa dugo ng mga Pilipino.

Most Rev. Broderick S. Pabillo delivers his homily during Mass for all the frontliners at the San Felipe Neri Parish in Mandaluyong on August 31, 2020, National Heroes Day. | Photo by Maricar Santos/RCAM-AOC

 
At yan po ang ating inaalaala ngayon, National Heroes Day. At tulad ng mga santo, ang mga bayani ay hindi lang natin tinitingala, hindi lang natin hinahangaan dapat natin silang tularan. Kaya mayroon tayong mga ganitong araw para sa kanila dahil sa patuloy pong kabanalan na nasa simbahan at dahil sa patuloy na kabayanihan para sa ating bayan.

Dahil sa kabayanihang ito, lumulutang ang bayan. Nakakagalit na may mga tao na nagpapalubog sa bansa. Lubog sa utang, lubog sa korapsiyon, lubog sa kahirapan at ngayon dahil sa walang plano at kulang ng prayoridad, lubog sa infections ang ating bayan. Pero kahit na may humihila pababa, lumulutang ang bayan dahil po yan sa mga modern day heroes natin ngayon.

At yan po yung misa natin ngayon habang tayo ay nagpapasalamat sa Diyos sa mga bayani natin noon. Kung ganito tayo dahil po may mga taong nagtaya para sa bayan noon. Pinasasalamatan natin ang Diyos at pinasasalamatan natin sila kahit na hindi sila kilala ng lahat.

Pero sa misa natin gusto din nating bigyang halaga ang mga patuloy na kabayanihan sa ating panahon ngayon dahil sa kanila, lumulutang pa ang bayan. Ipasalamat natin sa Diyos at ipagdasal natin sila na hindi na sana mawala sa puso ng mga tao, ng mga kababayan natin ang hangarin na magpakabayani. Ibig sabihin na ang ating pansinin ay hindi lang ang ating personal na kagalingan. Dapat ang pansinin din natin ay ang common good. Ano bang ikabubuti ng lahat? Kinabubuti ng bayan, ikabubuti ng Pilipinas. Itinataya natin ang ating sarili para sa bayan.

Hingin natin ng tulong din sa ating Banal na Misa ngayon na iligtas ang mga modern heroes natin ngayon. Kasi ang daming mga pagsubok at kahirapan na kanilang dinadaanan. Sinu sino ba ang mga iyun? Magbabanggit lang ako ng iilan para mabigyan ng mukha itong mga modern heroes.

Nandiyan po yung mga medical frontliners natin. Kahit na mababa ang sweldo, kahit na pagod, kahit na kulang sila at kung minsan discriminated pa kasi nagdadala raw sila ng virus sa kanilang komunidad at kung minsan sinisisi pa (galingan nyo lang ang trabaho niyo) at kahit na mapanganib ang kanilang gawain, patuloy po sila sa pagsisilbi sa bayan. Ang daming mga dinadaanan nila.

Ngayong panahong ito, nababalitaan din natin ang mga maraming kapalpakan ng mga nasa gobyerno. Pero huwag natin sabihin na ang mga tao sa gobyerno ay mahina kasi marami rin sa mga tao sa gobyerno ang tapat at mabubti. Parang nawawalan lang sila sa focus kasi ang napo-focus ng media, ng ating pananaw yung mga palpak. Ngunit napakarami pong mabuti. Kung nagpapatuloy ang gobyerno ngayon dahil sa mga civil servants natin na tapat sa kanilang paglilingkod.

Lumalabas sa ating panahon ngayon ang mga katiwalian. Ngayon ang malaking katiwalian sa Philhealth ngunit sa iba pa. Pero lumalabas yung katiwalian kasi may mga whistle blowers. Kasi may mga tao sa gobyerno na hindi na nila masisikmura ang mga nangyayari at nagsasalita sila. Ibig sabihin napakaraming mabubuting tao din diyan. Kung may mga mambabatas na walang paninindigan na sunud sunuran lang sa mga sinasabi sa kanila sa itaas, may mga mambabatas din na kahit na hindi sila mabigyan ng project, na hindi sila magkaroon ng pork barrel, hindi sila mabigyan ng mga committees, sila ay naninindigan para mabuhay ang ating demokrasya. Yan din ipagdasal natin sila. Kilalalanin natin ang kanilang mga ginagawa at pahalagahan.

At ganun din kahit na mayroong COVID virus na kumakalat na hindi natin alam kung saan saan. Ngunit nagpapatuloy ang ating buhay sapagkat sa araw araw may mga nagbebenta sa mga palengke, may mga tao na nasa groceries, may mga taong nagtratrabaho sa bangko, may mga nagji-jeep, nagtra-tricycle para mapagpatuloy ang buhay. Sila’y mga frontliners din natin sa ating transportation.

At ganun din magbubukas na ang paaralan. Ang ibang mga paaralan ay nagbukas na pero nandiyan din ang mga frontliners natin. Nakabukas ito kasi may mga administrators ang paaralan na talagang pinag-aralan paano ba yung online teaching.

Nandiyan yung mga guro na bagong pamamaraan, mas mahirap sa kanila ay pinapasukan din nila upang ang mga kabataan ay patuloy na makapag-aral.

Nandiyan yung mga magulang. Mahirap na buong twenty four hours, twenty four seven nandoon yung mga anak sa bahay at kahit na nga mag-aaral na, nasa bahay parin at tatawag pa minsan sa mga magulang. Sila yung pangalawang guro ng kanilang mga anak. Pero patuloy pa rin ang kanilang pagkalinga sa mga anak nila.

Nandiyan din yung mga tao sa ating mga religious sectors, sa simbahan, mga pari, mga volunteers, mga parish workers, mga pastor na palagi ring nakikiisa at nagbibigay ng lakas ng loob sa mga tao. Nagpapaalaala, hindi tayo iniiwanan ng Diyos.

So, ito po yung mga modern heroes natin. At marami pa diyang iba na dahil sa kanila nagpapatuloy ang buhay natin. Kaya sa Banal na Misang ito, ipasalamat natin sila sa Diyos. Humingi tayo ng tulong sa Diyos na gabayan sila, palakasin ang kanilang loob at ipagdasal natin na makayanan nila at hindi sila magkasakit, hindi sila sumuko. Lalo’t higit para sa atin, irecognize natin sila. Kilalanin natin sila at kailangan natin sila.

Kapag may problema at yung pandemya ay malaking problema, akala natin wala sa atin ang Diyos. Na hindi siya kumikibo, na natutulog siya. Para ba tayo ng mga alagad sa ating ebanghelyo kanina na dahil sa malakas na unos, parang sinisi pa nila si Hesus noong pagkagising sa kanya. Hindi ba alintana sayo? Wala ka bang kibo? Hindi ka ba nababahala? Lulubog na tayo.

At ang sabi ni Hesus, “Bakit kulang ang inyong pananalig?” At pinakita ni Hesus na may kapangyarihan siya kahit na sa kalikasan, pinatahimik niya ang hangin, pinatahimik niya ang mga alon. Mga kapatid, ang Diyos natin ay makapangyarihan. Maiaayos niya itong pandemyang ito. Ang problema lang may tiwala ba tayo sa kanya na magagawa niya ito?

Isipin natin malaki na ang itinaya ng Diyos para sa atin. Kaya nga sa Unang Pagbasa sinabi sa atin, “Sino ang makapaghihiwalay sa atin sa pag-ibig ng Diyos?” Maaari ba nating sabihin dahil sa maraming nagkakasakit, dahil sa magulo ang bansa hindi na tayo mahal ng Diyos? Hindi. Kung itinaya na ni Hesus ang kanyang buhay para sa atin, ano pang hindi niya ibibigay? Ano pang hindi niya gagawin para sa atin?

At iyan po yung tiwala sa Diyos. Ang tiwala sa Diyos ay hindi lang tiwala na may Diyos. Pati ang demonyo naniniwala na may Diyos at nanginginig pa siya sa harap ng Diyos. Ang tiwala sa Diyos ay ang tiwala na mahal tayo ng Diyos. At yan hindi naniniwala ang demonyo na mahal siya ng Diyos.

Kaya tayo, hindi lang tayo maniwala na may Diyos. Maniwala tayo na mahal tayo ng Diyos at nababahala siya at kumikilos siya para sa atin. So, yan po ang ating tiwala na hindi po sana mawala sa ating lahat.

Kanina po, sa ating pambungad na panalangin, ito po yung ating dinasal, “Lingapin mo kami ng lubusan at iyong pagkalooban.” Ano ang hinihingi natin na pagkalooban tayo? Kaligtasang walang hanggan sa mga yumao. Ipagdasal po natin. Dito po sa harap natin may mga larawan tayo ng ilang mga frontliners na yumao - ang talagang mga bayani natin na nag-alay ng kanilang mga buhay para sa atin.

Ihingi natin sa Diyos, bigyan sila ng kapahingahang walang hanggan, kaginhawaan sa mga nagdadalamhati, mga may sakit na nagdadalamhati, mga kamag-anak na mga may sakit na nagdadalamhati.

Ang hirap po ng ating panahon kapag ang isang mahal natin sa buhay may sakit. Hindi nga natin siya mapaglingkuran, hindi nga natin siya makatabi sa ospital. Parang hiwalay at maraming mga namamatayan na hindi man natin makausap. Hindi man natin mayakap yung mga namamatay na mahal sa buhay.

Humihiling tayo ng kagalingan sa mga may sakit. At marami po ang mga maysakit, hindi lang may sakit ng COVID. Kasi maraming mga may sakit na hindi naman COVID. Kapag may sakit ka parang ang tingin ay COVID na pero dahil sa sila’y may sakit, hindi na sila mabibigyan ng atensiyon kahit na ng mga doctor, kahit na ng mga ospital dahil sa puno sila sa mga COVID cases. Kaya ihiningi ng kagalingan para sa kanila.

Kapayapaan sa mga naghihingalo na mapayapa ang kanilang loob. Kaya dito mahalaga talaga ang gawain ng simbahan na bigyan sila ng kapayapaan sa mga huling sandali ng kanilang buhay.

Kalakasan ng mga manggagawang pangkalusugan. Yan, mga medical frontliners natin na maging malakas sila kahit na punung puno ang kanilang sarili ng pagsisikap para sa iba. Sana manatili silang malakas.

At ang kalakasang hinihingi natin ay hindi lang po kalakasang pangkatawan. Mas lalong kailangan natin…..online Mass.

Magkaisa po tayo sa panalangin. Huwag po tayong tumigil sapagkat ang Diyos ay nandiyan. Baka binabantayan lang Diyos, dagdagan ninyo ang inyong pananalug. At bahagi po sa pagdagdag ng ating pananalig ay iwasan na natin ang kasamaan kasi yan po yung hadlang sa pagkilos ng Diyos ang ating mga kasalanan. Kaya sa Bibliya kapag mayroong salot, ang panawagan ng mga tao ay magsisi at magpenitensiya. Magsisi upang dumaloy ang grasya ng Diyos sa atin. Hindi mapigilan ng kasalanan at yan din ang panawagan natin. Kumikilos ang Diyos at kikilos pa ang Diyos, huwag nating hadlangan ng ating kakulangan sa pananalig na ang ating kasalanan ang pagdaloy ng grasya ng Diyos. (Archdiocese of Manila – Office of Communications/RCAM-AOC)


Happy fiesta po dito sa parokya ng San Fernand de Dilao. Ito po ang kapistahan ng bayan dito sa lugar na ito. Medyo masalamuot bakit San Fernando de Dilao at ang ating fiesta ay sa Santo Intierro o Santo Sepulchro.
 

San Fernando de Dilao, si San Fernando ay isang hari ng Espanya. Yan po yung patron ng simbahan at de Dilao kasi maaari noong panahon dito po nakatira ang mga Hapones. Pero ang talagang debosyon ng mga tao sa lugar ay debosyon kay Hesus. Si Hesus na namatay, namatay para sa atin kaya Santo Sepulchro. Ngunit hindi siya napigilan ng kamatayan kaya ang Sepulchro ay walang laman – the empty grave. Siya po ay muling nabuhay. Kaya ito pong pananampalatayang ito kay Hesus ay pananampalataya ng pag-asa kahit na tayo ay nasa kamatayan, tayo’y muling mabubuhay.


Ito po ay katuparan ng sinabi ni propeta Ezekiel, “I will open your graves and rise you up from your graves, O my people.” Kailangan po natin itong mga salitang ito sa panahon ng COVID, ng pandemic kasi para nakita natin parang walang pag-asa. Hanggang kalian ba mangyayari ito sa atin? Makakaahon pa ba tayo? Kaya dito po pinapakita sa atin na ang Diyos ay mas makapangyarihan kaysa kamatayan, kaysa kalagayan ng kawalang pag-asa. Mas makapangyarihan po ang Diyos.

Kaya happy fiesta po sa taga rito, sa Paco at gayun din po sa mga sumasama sa atin sa online na nakikiisa sa kapistahang ito.

Bakit ba may simbahan? Gawa lang ba ito ng tao? Ito po ginusto mismo ni Hesus. Hindi ito bunga ng pagkakasundo lamang ng mga apostol na magsama sama sila. Kaya maliwanag po sa ebanghelyo natin ang sinabi ni Hesus, “On this rock, I will build my Church.” Itinatag ni Hesus ang simbahan upang ipagpatuloy ang kanyang misyon sa pagpapalaganap ng Mabuting Balita.

So, before He went up to heaven, He said to His apostles, “All power in heaven and on earth has been given to me. Go therefore and make disciples of all nations, baptizing them in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit and teaching them to observe all that I have commanded you. And behold, I am with you always until the end of the age.”

Gusto ni Hesus na maabot ng mga aral niya ang lahat ng mga tao sa buong mundo hanggang sa wakas ng panahon. Siya ang daan, ang buhay at ang katotohanan. Ang aral niya ay nagdadala ng buhay na walang hanggan at ito ay inaalok niya sa lahat.

Sinabi ni Pablo, “God wills everyone to be saved and to come to the knowledge of the truth.” At ito nga ang simbahan, ipinagpapatuloy ang misyon ni Hesus para sa kaligtasan. Ito po ang ginusto ni Hesus.

Upang hindi tayo malihis sa katotohanan, God puts Himself on record kaya ang mga gawa at salita ng Diyos ay nakasulat upang ito’y mabalik balikan natin at masaliksik natin kaya meron tayong Banal na Kasulatan, ang Bibliya. Ito ay hindi naluluma kahit ito ay matagal ng panahon ng naisulat because God is the same yesterday and forever. At dahil sa ito’y nakasulat, hindi na ito mapapalitan. Pero kahit na may nakasulat, kailangan pa rin ng may kapangyarihan na mag-interpret ng tama sa nakasulat.

What is written remains but it is a reference and it has to be interpreted to new situations. Thus, a living authority is needed. Tulad din yan ng konstitusyon. Ito ay kailangan i-interpret at meron tayong Supreme Court na naatasang mag-interpret nito. Sa Simbahan, mayroon tayong Bibliya at nagtalaga si Hesus na mag-interpret nito at ito ay si Pedro at ang kanyang mga kahalili.

Kay Hesus mismo noong kanyang panahon, iba iba na ang pananaw ng mga tao sa kanya. Nangangaral siya at gumagawa ng kabutihan at mga himala. Pero iba iba ang pagkakilala sa kanya ng mga tao noong panahon niya. Sabi ng mga religious leaders na mga Hudyo, na siya raw ay si Biel Sibul, ang leader ng mga demonyo. Kaya nakakapalaya siya ng mga demonyo. Para naman sa mga tao, siya naman ay si Juan Bautista. Yan ang pananaw ni Haring Herodes na pumatay kay Juan Bautista. Para sa iba siya ay si Elias o si Jeremias o isa sa mga propeta.

Ang tunay na pagkilala kay Hesus na siya ang Kristo, ang anak ng Diyos na buhay ay nasabi ni Simon. Hindi dahil sa mas magaling siya sa iba kundi dahil sa ayon kay Hesus, si Simon ang pinili ng Diyos na makilala siya.

Totoo ang sinabi ni Hesus, “No one knows the Son except the Father.” At si Simon ang ginamit ng ama bilang paraan upang makilala ng tumpak ang anak. Dahil sa si Simon na anak ni Jonas ang pinili ng Ama, kaya siya rin ang pinili ni Hesus. Bato na Kefas sa Aramaico, Pedro sa Griyego ang pangalan niya. At sa kanya sa batong ito, sa Pedrong ito, itatayo ni Hesus ang kanyang simbahan.

Ang simbahan ni Hesus ay matatag. Hindi ito nakatayo sa buhangin kundi sa bato. The gates of hell will not prevail against it. Hindi ito matatalo ng kapangyarihan ng kasamaan at ito nga ay napatunayan sa kasaysayan. 

Sa loob ng dalawang libong taon, napakarami ng kasamaan ang umatake at umaatake sa simbahan. Kasamaan sa loob ng simbahan mismo – mga eskandalo ng mga leaders ng simbahan, mga Santo Papa, mga obispo, mga kasalanan ng mga Kristiyano, kasamaan na galing sa labas, mga pag-uusig laban sa simabahan at mga intriga laban sa kanya. Kung ito ay isang human institution lang, matagal na itong nabuwal tulad ng maraming mga empires at maraming mga institutions sa kasaysayan. Pero ang simabahan ay nananatili at lumalago dahil sa proteksiyon at gabay ng Diyos. Hindi lang ito isang human institution, it is a divine institution.

Dahil sa mahalaga si Pedro sa simbahan, sa kanya binigay ni Hesus ang susi ng kanyang kaharian. Sa ating Unang Pagbasa, naging ambisyoso Shebna, ang tagapamahala ng palasyon noong panahon ni Haring Hezekias na nabuhay ng mga pitong daang taon bago pa dumating si Hesus. Nagalit sa kanya ang Diyos at ang susi na tanda ng kanyang kapangyarihan sa kaharian ng Juda ay ibinigay kay Eliakim. Sa kanya ipinagkatiwala ang pangangalaga sa palasyo ng hari. Ang susi ay tanda ng pangangasiwa at si Eliakim nga ang katiwala. Kasama ng susi ay ang kapangyarihan ng pagpapahintulot at pagbabawal. The power of the binding and losing of accepting and preventing. Napakahalaga ang kapangyarihang ito.

Ang papayagan ni Pedro sa simbahan sa lupa ay papayagan sa langit.  Ang ipagbabawal niya sa lupa ay ipagbabawal sa langit. This kind of power is beyond any human capacity. This is only possible because the power is entrusted to him by Jesus, by God himself. Why? Bakit ipinagkatiwala sa kanya? In order to guide the people to heaven. This power is in the service of salvation. Ang kaligtasan na bigay ng Diyos ay hindi lang pagkamundong ito. Nagsisismula ang kaligtasan sa buhay na walang hanggan dito sa lupa pero ang kaganapan nito ay nasa langit

At napakahalag po ang landas para sa kaligtasan. Maaaring mawala tayo sa ibang mga gawain natin sa lupa pero makakabalik ulit tayo. Pero ang landas tungo sa katotohan, sa kaligtasan, ay napakahalaga kaya ibinigay ng Diyos ang isang mag-iinterpret, maggagabay sa atin.

So, Peter and the Church are given this power to lead people to eternal life. Here on this earth and coming to its fullness in heaven.  This power of being rock, this power of the keys, this power of binding and losing, are given not only to Peter as a person. For him alone, it was given to him because of his mission in the Church as a shepherd of the flock of Christ which extends to the end of time. So, these powers are passed on to his successors who are the popes.

Ang espesyal na papel ni Peter ay ipinahayag din ni Hesus sa ebanghelyo ni Juan doon sa dalampasigan ng lawa ng Tiberias. Pagkatapos ng almusal na inihanda ni Hesus, tinabi niya si Peter at tatlong beses siyang tinanong kung mahal niya si Hesus. At tatlong beses din sinabi sa kanya ni Hesus, “Pakainin mo ang aking tupa.”

Gayun din sa ebanghelyo ni San Lucas. Sa huling hapunan sinabi niya kay Pedro, “Simon, Simon, behold Satan has demanded to see all of you.” Sasalain kayo lahat ni Satan. But I have prayed that your own faith may not fail. And once you turn back, you must strengthen your brothers. Alam ni Hesus ang kahinaan ni Pedro na ipagkakanulo niya si Hesus pero ipinagdasal niya si Pedro para sa kanyang misyon sa simbahan na patatagin at gabayan ang pananampalatay ng simbahan. Kaya makikita natin na sa mga Banal na Kasulatan, sa iba ibang paraan, ipinahayag ang espesyal na papel ni St. Peter sa simbahan at ito ay nagpapatuloy hanggang sa ngayon sa kanyang mga kahalili, ang mga Santo Papa na ngayon ay si Papa Francisco.

Tayong mga Fiipino, malalim ang ating paggalang at pagmamahal sa Santo Papa. Noong dumating si St. John PauL II noong World Youth Day ng 1995, ipinakita natin ito sa buong mundo. Sa Misa niya sa Luneta na dinaluhan ng higit na limang milyon, ang pinakamalaking bilang ng mga taong sama sama sa isang religious gathering. Ang record na ito ay nalampasan lang noong 2015, noong nagmisa si Papa Francisco sa Luneta na higit na pitong milyon ang dumalo. At noon ay magdamag pang umulan. Marami ang mga nasa ilalim ng ulan sa higit na pitong oras para lang makasama ang Santo Papa.

Those were extraordinary manifestations of devotion and love. But more than being physically present where the Pope is, we show our devotion and love by listening to his teachings and following him. His role in the Church is precisely to guide us so let us follow his guidance. Kinikilala natin na ang mga katuruuan niya ay ag mga katuruan ni Kristo sa ating panahn ngayon. Ang kanyang sinasabi sa lupa, yan yung paninindigan sa langit.

At may mga katuruan siya na sumasalungat sa pananaw ng maraming tao ngayon. Nandiyan ang death penalty. Maliwanag na paulit ulit na sinabi ng Santo Papa na ang dignidad ng tao ay hindi maaaring tanggalin sa kanya at ang lahat ay may kawakasan sa pagbabago.

Ang katuruan sa abortion. Ito ay pagpatay kasi ang buhay ng tao ay galing sa Diyos. Mula sa paglihi sa kanya hanggang sa kanyang natural na kamatayan.

Nandiyan ang divorce. Ang paninindigan ng simabahan laban sa divorce ay hindi mababago kahit na ng Santo Papa kasi hindi ito katuruan lang ng simabahan.  Ito ay katuruan mismo ni Hesus. Ano ang pinagsama ng Diyos ay huwag paghiwalayin ng tao. Maliwanag na sinabi yan ni Jesus. Ang katuruan na ito ni Jesus ay hindi sumasang ayon sa katuruan ni Moses na pinaniniwalaan ng mga hudyo noon, pero pinanindigan niya ito.

Nandiyan ang katuruan ng Santo Papa sa pangangalaga sa kalikasan na ito ay biyaya ng Diyos na dapat na pangalagaan at hindi sirain tulad ng mga ginagawa ng maraming mga pagmimina sa ating bansa ngayon na sinisira ang inang kalikasan.

Sabi din niya na mahalaga ang buhay ng bawat tao kaya igalang at ang karapatang pantao ng lahat. Dito sa atin, patuloy ang pagpapapatay sa extra-judicial killings. Nandiyan ang EJK sa mga pinagbibintangang drug addicts hanggang ngayon. Narinig natin ang anim na pinatay sa Bulacan at ngayon ang pagpapapatay sa mga human rights advocates tulad nina Randy Echanis at Sarah Alvarez.  Sinusumpa ng Banal na Kasulatan ang mga pumapatay ng ganito at ang mga nag-uutos na ito’y gawin.

Tinututulan ng simabahan sa Pilipinas ang Terror Law at ang pagpapasara ng ABS CBN kasi dahan dahang tinatanggal sa mamamayan ang kanilang mga karapatan.

My dear friends, it is not romantic to say, I love the Pope and I believe in Peter as the holder of the keys. It takes commitment. Kailangan manindigan at huwag tayo matakot na manindigan. May pangako ang Panginoong Hesus. Nakatungtong tayo sa matatag na pundasyon kapag sumusunod tayo kay Pedro.

Gaano man kalakas ang kasamaan, hindi nito matatalo ang simbahan. Nakita natin sa kasaysayan na marami sa mga kumokontra sa simbahan ay nangamatay na. At ganyan din ang mangyayari sa mga kumokontra sa simbahan ngayon. May hangganan din ang kanilang buhay at sila ay mamatay. Ngunit ang simabahan ay mananatiling buhay at matatag. Manatiling nakatayo. Hindi ito mabubuwag. Yan yung pangako ni Hesus. Ang turo sa atin ng Santo Papa ay nakabase sa wastong pag-unawa ng Banal na Kasulatan. At ito rin ang paninindigan sa langit. (Archdiocese of Manila Office of Communications/RCAM-AOC


The Roman Catholic Archbishop of Manila (RCAM) is the registered owner of the property where Cardinal Santos Medical Center (CSMC) is located. RCAM decided to engage services of a third party which is the Hospital Managers, Inc. (HMI) to professionally manage and operate CSMC, on August 1, 1988, for a period of 10 years, renewable for another 10 years, until 31 July 2008.

Thus, in that period, RCAM was not involved in the day-to-day operations of the hospital, and hence was not involved in any transactions with Philhealth.

  

Most Rev. Broderick Pabillo, DD
Administrator




Archbishop Emeritus of Lingayen-Dagupan Oscar V. Cruz died on Wednesday, August 26, 2020, at the Cardinal Santos Medical Center in San Juan City, at 6:45 am. He was 85.

According to the post of Archbishop Socrates Villegas of Lingayen-Dagupan, Archbishop Cruz succumbed to “multiple organ failure caused by critical Covid-19 infection”.

The remains of Archbishop Cruz was cremated immediately as part of the health protocols mandated by the Department of Health (DOH) and the Inter-Agency Task Force (IATF) Archbishop Villegas added and was brought to the Cathedral of Saint John the Evangelist in Dagupan City.

 
Archbishop Cruz was the third Filipino prelate to contract COVID-19, after Bishop Broderick Pabillo, the apostolic administrator of the Archdiocese of Manila, and Bishop Emeritus Deogracias Iñiguez of the Diocese of Kalookan. Both Bishops have already recovered.

According to Archbishop Villegas, the faithful may pay their respects to the late archbishop on August 27, from 6 am until 8 pm.

He also added that Masses will also be celebrated by the diocesan and religious clergy of the archdiocese the whole day.

The funeral Mass of Archbishop Cruz will take place on Friday, August. 28 at 9 am at the Saint John the Evangelist Cathedral in Dagupan. He will be laid to rest at the Santuario de San Juan Evangelista.

Archbishop Villegas said that only the priests and bishops together with the archbishop’s family will be allowed to attend the funeral Mass in adherence to prevailing health protocols.

“We encourage the Catholic faithful to follow the liturgical rites on social media livestream,” he said.

Born in Balanga Bataan in 1934, Archbishop Cruz was ordained priest for the Archdiocese of Manila in 1962. He was appointed auxiliary bishop of Manila with Jaime Cardinal Sin in 1976 and was named archbishop of San Fernando in 1978.

Archbishop Cruz who was known for his campaign against gambling particularly “jueteng”, served as archbishop of Lingayen-Dagupan from 1991 until his retirement in 2009. He founded the Krusada ng Bayan Laban sa Jueteng in 2004.

In 1991, he was appointed archbishop of Lingayen-Dagupan for 18 years and served as president of the Catholic Bishops’ Conference of the Philippines (CBCP) from 1995-1999.

It was also during his term that the CBCP released important statements like the Pastoral Exhortation on Philippine Economy in July 1998 and the Pastoral Exhortation on Philippine Politics in September 1998.

He also wrote 54 books, including the CBCP Guidelines on Sexual Abuse and Misconduct: A Critique, and Call of the Laity.

When he retired at the age of 75, Archbishop Cruz remained as judicial vicar of the CBCP National Appellate Tribunal of Appeals and director of the Legal Office. 

On August 10 of this year, he suffered from pneumonia and it was then that his condition deteriorated. (Jheng Prado/RCAM-AOC)


Caritas Manila, the social service arm of the Archdiocese of Manila, has donated one million pesos in aid for the victims of the 6.6 magnitude earthquake in Masbate on August 18, 2020.

In an article posted on the website of Radio Veritas, Fr. Anton CT Pascual, executive director of Caritas Manila and president of Radio Veritas said that the residents of Masbate have been suffering a lot because of the earthquake and the present pandemic that they are experiencing. 

Photo Credit: Facebook Page of 98.3 Spirit FM Masbate

 
According to Fr. Pascual, Caritas Manila is doing its best to extend help and assistance to the families who were victims of the earthquake. It has already launched “Shelter Assistance Program” in collaboration with the Diocese of Masbate and its Social Action Ministry.

“Matindi ang paghihirap ng ating mga kababayan sa Masbate na alam natin na isa sa mga mahihirap na probinsya tapos ay naapektuhan pa ng lindol kaya tayo ay nakipag-ugnayan kay Bishop [Jose] Bantolo at sa Priest in Charge [Social Action] kay Fr. Jenious Mansalay upang ipagkaloob yung tulong, meron tayong almost a million na budget natin para sa rehab ng mga victims ng Masbate Earthquake,” Fr. Pascual said.

The priest further added that Caritas Manila, aside from helping the earthquake victims, continues its program of helping the poor people especially those that are directly affected by the outbreak of the coronavirus. He said that the social service arm of the Archdiocese of Manila has reached more than 1 billion pesos of help and assistance from various individuals, donors and private business groups.

“Yung mga naitulong na so far umabot na tayo sa P1.7Billion pesos na yun ang ating na distribute heavily sa Metro Manila at 24 na Probinsya na humingi ng tulong sa Caritas Manila,” he said.

The Diocese of Masbate is among those who received five hundred thousand pesos COVID assistance from Caritas Manila.

Caritas Manila continues to organize donation drives for victims of the earthquake and for those who lost their jobs because of the pandemic. At the same time it continues to encourage the faithful to take part in giving donations that more people may also be assisted. (Jheng Prado/RCAM-AOC)

 

HOW TO DONATE ONLINE: (Online bank transfer)

Savings Account Name: Caritas Manila, Inc.

Banco De Oro – Savings Account No.: 000-5600-45905

Bank of the Philippine Islands – Savings Account No.: 3063-5357-01

Metrobank – Savings Account No.: 175-3-17506954-3


During times of great difficulties such as during plagues and pandemics, we use all the resources we have in order to survive. One of the great resources that we have as a people of faith is prayer. So, we pray for one another and ask one another for prayers.

Noong lumabas ang test result ko na ako ay may COVID at pinaalam ko ito para maiwasan na ang anumang sabi sabi, kaagad napakaraming mga tao na nangako na ako ay ipagdasal. I attribute my having passed through this crisis in a relatively mild way without even any symptom of sickness and weakness to the prayers of so many people. Prayer really works.

If we are able to support and strengthen one another with our prayers, would not the prayers of those who are near to God, those who are already in heaven, help us all the more. So, we call on the saints to pray for us.


May mga paboritong mga santo na tinatawagan tayo sa panahon ng mga salot. Sila ay naging paborito dahil sa sila mismo ay nakaranas ng salot o sila ay naglingkod sa mga dinapuan ng salot o ang ilan sa kanila ay namatay sa salot sa kanilang pagtulong sa iba at sila’y nakakatulong sa mga taong nagdadasal sa kanila.

Kaya mayroon tayong tinatawag na fourteen Holy Helpers. They are saints Georgge, Blaise, Erasmus, Pantaleon, Vitus, Christopher, Denis, Cyriacus, Acacius, Eustace, Giles, Margaret, Barbara and Catherine. Nandiyan din si Saint Rosalie at si Saint Aloysius Gonzaga na bata pang namatay, twenty three years old sa pagtulong niya sa mga may sakit sa salot sa Roma noong 1591.

Pero dito sa Pilipinas, ang kilalang nilalapitan ng mga tao at tinatawagan natin ay si San Roque. At ngayon, August 16, ay kanyang kapistahan. Hindi natin maipagdiwang ngayon kasi araw ng Linggo pero sa Archdiocese of Manila, ipagdiriwang si San Roque sa lahat ng mga Misa, sa lahat ng mga simbahan bukas. Ang mga misa natin ay parangal at paghingi ng tulong kay San Roque sa panahon ng salot na ito. At sa Archdiocese, may apat na parokya tayo na nagtataglay ng pangalang San Roque.

Si San Roque ay isang French noble man na tumanggi sa kanyang pagiging maharlika at iniwan ang kanyang palasyo sa Montpellier upang maging isang pilgrim. At ang pilgrim noon ay naglalakbay, naglalakad sa kanyang pag-pilgrimage papuntang Roma, marami siyang nadaanan na mga bayan sa Italy na nakararanas ng salot. He always tapped and attended the people who were sick.

In one town, he himself got the wounds that are the signs of the plague.  He went to the forest to die alone without bothering any people and without infecting anyone. He quarantined himself in a makeship hat. But he did not die. A dog came and brought him food and leak his wounds until he got healed.

Noong siya ay gumaling, patuloy pa rin siya na kumakalinga sa mga nagkakasakit dahil sa mga salot sa mga bayan na dinadaanan niya. Namatay noong 1327 A.D. Dahil sa kanyang kababaang loob, pagkamatulungin at pagiging mapagbigay, ang kanyang kayaman ay ipinamigay niya sa mga dukha. Kinilala siyang santo ng mga tao.

Dumating ang mga black plague in 1347, twenty years after his death. Maraming mga tao ang tumawag sa kanyang panalangin at marami ang gumaling. Napakatindi po ng pandemia ng black death. In six years, from 1347 to 1353, between seventy five million to two hundred million people died in Europe, Asia and North Africa, almost one third of the population of those lands. Marami ang nailigtas sa mga tumawag kay San Roque.

Ang pagtawag sa Diyos sa panahon ng kagipitan ay ipinakita rin sa ating ebanghelyo ngayon. Lumapit ang isang dayuhang babae na humingi kay Hesus ng tulong sa kanyang anak na pinahihirapan ng demonyo. Hindi siya pinansin ni Hesus. Dineadma siya ni Hesus. Hindi siya Hudyo at sabi ni Hesus, siya ay dumating lang para sa nawawalang tupa ng Israel. Pero nagpumilit siya, nananlig siya, pinagtiyagaan niya, nangulit siya. Nagpumilit siya kahit na itinuring lang siya na isang tuta. Ganun kalakas ang kanyang tiwala dahil malaki ang kanyang pag-ibig sa kanyang anak na babae. Ang malaking pag-ibig ay nagdadala ng malaking tiwala. At ito ang kahinaan ng Diyos, ang ating pag-ibig at ang ating pananalig. Faith and love are the weaknesses of God. Kahit na wala sa plano ni Hesus, pinagbigyan niya ang babaeng Cananaita. Wika niya, “Napakalaki ng iyong pananalig, mangyari ang hinihiling mo.”

Ang punto ng ebanghelyo ay hindi lang ang pananalig na nagpapagaling. Ang isang punto ng mga pagbasa ngayong Linggo, ay ayon sa Diyos, ang kaligtasan ay para sa lahat ng mga tao. Walang dayuhan sa mata ng Diyos. Yan din ang sinabi niya sa aklat ni propeta Isaias na ating narinig pati ang mga alay ng mga dayuhan ay magiging katanggap tanggap sa Diyos, sa kanyang templo dahil aniya, “Ang templo ko’y tatawaging bahay dalanginan ng lahat ng lahat ng bansa. Anu man ang lahi ng ibang tao basta sila ay sumusunod sa kasunduan sa Diyos – sila ay nangingiling, sila ay makatarungan at matuwid sa kanilang kapwa, sila ay kukupkupin ng Diyos.

Gayun din po ang sinabi ni San Pablo sa ikalawang pagbasa. Siya’y apostol ng mga Hintil at gusto ng Diyos kahabagan ang mga Hintil at ang mga Hudyo. Lahat ay may karapatan sa kaligtasan.

Is this not also what Saint Paul wrote in his Letter to the Galatians? “There is nether Jew nor Greek, there is neither slave nor free person. There is not male and female for you are all one in Christ Jesus. We are reminded of this universality of the Catholicity of salvation. At ito po ang ibig sabihin ng Katoliko - bukas sa lahat. Ang grasya ng Diyos ay para po sa lahat. Kailangan po natin na itoý ating matutunan.

Kaya ngayong taon sa ating simbahan sa ating Pilipinas ay pinapaalalahan tayo nito - this is the Year of Ecumenism. Ang ibig sabihin ng Ecumenism ay ang pagsisikap ng pagkakaisa ng lahat ng mga kumikilala kay Kristo. Ang nakakalungkot, kumikilala tayo kay HesuKristo na tagapagligtas na siya ay tunay na Diyos at tunay na tao, pero, nagpapangkat pangkat naman tayo. Kami ay Katoliko Romano sila aya mga Methodists, sila ay mga Evangelical o kaya mga Pentecostal at marami pang iba.

This year is the Year of Interreligious Dialogue. Kahit na ano pa man an gating relihiyon, tayo ay mananampalataya. We are believers in God. We do not need to keep away from each other much less be antagonistic to each other. Christians against Moslems, Buddhists against Hindus, Hindus against Moslems at iba pa.

This is the Year of Dialogue with Indigenous Peoples. Ang mga katutubo, ang mga Lumad ay mga Pilipino rin. Iba lang ang kulay ng kanilang balat. Iba ang kanilang pananamit. Iba ang pamumuhay nila pero kapwa tayong Pilipino. Ang ating pagkakaiba ay nagpapayaman sa ating kultura. God accept us all. God created us all and we will all meet in God.

We have also to learn this inclusivity even us Filipinos. Kasi dito nagkakapangkat pangkat pa rin tayo. Malakas sa atin ang regionalism. Ang unahain sana natin ay ang ating bayan hindi ang ating region. Marami ang nagbubulag bulagan dahil sa kanilang region. Kahit na hindi tama ang ginagawa ng kanilang politiko o ng kanilang kandidato, okay lang sa kanila kasi galing sila sa aking region – Bisaya yata yan o taga Mindanao yan, o Ilocano yan, o Bicolano yan. Ang uunahin natin ay ang common good – pangkalahatan, kabutihan ng pangkalahatan at hindi ang good ng aking pamilya, ng aking region, ng aking ka-batch, ng aking ka-eskuwela.

It is really a challenge to be Catholic, to be universal. Lalo ngayong nasa krisis tayo, kailangan natin ng pagkakaisa. COVID-19 is teaching us to be one. Let each one be counted. Isa lang ang magpabaya, mai-infect ang lahat kaya hindi natin sasabihin, ay ayaw ko ng facemask mainit. Gusto kong lumabas. But we are always connected to each other. Our concern hindi yung gusto ko kundi yung kapaligiran ko yung ibang mga tao. Because of this, we should always be concern about the common good.

Nakakagalit ang eskandalo sa Philhealth. Sa panahon na marami ang nagkakasakit, na kailangan ng mga ospital ang pondo, ang pera ng bayan at ang pera ng Philhealth ay pera ng mga Pilipino ay winawaldas and it runs into billions.  Where is the care for the common good here? God have mercy on us. “

So much injustice is being discovered now. Let us hope and pray that there is no cover up that those responsible be held accountable and that the Philhealth system be cleansed and be entrusted to trustworthy and competent people. Sana hindi mauwi ang imbestigasyon sa wala tulad ng nangyari noon sa mga dialysis centers anomaly. At tulad ng mga anomaliya sa over pricing ng PPEs sa DOH. Ano ang nangyari sa mga ito? Nagtatanong lang po.

There are people who may say, namumulitika na naman si Bishop. Panghihimasok ba ito? Na ito’y dapat concern ng lahat ng mananampalataya? Si Hesus ay nagpagaling noon at nagpapagaling pa siya ngayon sa pamamagitan ng mga kamay ng mga doctors at nurses natin. Kasama ng ating mga dasal ipaglaban din natin na ang mga doctors at hospitals should receive the necessary support and budget which Philhealth partly provides.

God wants all to be saved. Hindi dapat mapahamak ang mga mahihirap na kailangan ng treatment at ng gamot. Hindi ba dapat concern ng ating pananampalataya na ang mga resources ng gobyerno para sa may sakit ay magamit ng maayos? Hindi ito usaping politika. Usapin ito ng katarungan at pagmamahal sa mga mapapabayaan kung patuloy na mawawala ang pera ng Philhealth.

Pope Francis wrote in his document Evangeli Gaudium, “The Church’s pastors have the right to offer opinions on all that affects people’s lives since the task of evangelization implies it and demands integral promotion of each human being.”

The issue of health, the issue of corruption, the issue of good governance affect people’s lives. (Archdiocese of Manila – Office of Communications/RCAM-AOC)

 


(Updated)


In a message sent to Radyo Veritas by Most Rev. Broderick S. Pabillo, Apostolic Administrator of Manila, he said that the archdiocese will follow the rules of General Community Quarantine (GCQ) with strict compliance to health protocols to ensure the safety of the faithful.
 

“We follow the GCQ guidelines with strict implementations,” Bishop Pabillo said.


This was after President Rodrigo Roa Duterte on his late-night public address on Monday, August 17, 2020, made the announcement placing Metro Manila, Bulacan, Cavite, Laguna and Rizal back to GCQ from August 19-31, 2020, as proposed by the Inter-Agency Task Force on
Emerging Infectious Disease (IATF-EID) in the midst of the increasing number of people infected by COVID-19.

Under the GCQ guidelines, the opening of some establishments are allowed as well as religious gatherings but is limited to ten persons only.

On August 1, the Archdiocese of Manila has released a Pastoral Statement titled “We Hear the Call” in response to the call of medical frontliners to have a “time out” for a period of two weeks.

As of August 18, there are 169,213 total cases of COVID-19 in the country with 53,665 active cases. There are 112,861 who recovered from the virus while 2,687 died. (Jheng Prado/RCAM-AOC)


The venerated image of Our Lady of Mount Carmel at the Minor Basilica and National Shrine of Mount Carmel in Quezon City was canonically crowned last August 15, 2020, Solemnity of the Assumption of the Blessed Virgin Mary.

The coronation was led by Most Reverend Honesto Ongtioco, D.D., Bishop of Cubao, with the authority given by Pope Francis through the Congregation of the Divine Worship and Discipline of the Sacraments and Coronacion Canonica.

Bishop Honesto Ongtioco of Cubao during the canonical coronation of the image of Our Lady of Carmel at the Minor Basilica and National Shrine of Mount Carmel in Quezon City, on August 15, 2020
Photo by Leahnna Villajos/Diocese of Cubao

 In his homily, Bishop Ongtioco emphasized that the coronation is a call to renew our faith as Mary is crowned to be the Queen of Heaven and Earth.

“Indeed, she was destined to become the Mother of the Redeemer. She was chosen to be the closest associate of Jesus in his work of redemption…The Lord wants Mary to reign with Him in heaven forever. The woman who called herself handmade of the Lord is now exalted far above the cherubim and she is enthroned as Queen of Heaven and Earth.” said the Bishop.

The Bishop also explained that despite the coronation of Mary as queen, she continues to sympathize with the faithful especially during this time of the pandemic.

“Although she is enthroned as queen she remains to be our mother… Therefore, to her, we entrust our difficult time. We know that from her heavenly thrown she continues to turn her eyes of mercy towards us and she shows to us the blessed fruit of her womb, Jesus our King.” the Bishop added.

Rev. Fr. Joey Mabborang, Outgoing Parish Priest and Rector of the Minor Basilica and National Shrine of Our Lady of Mount Carmel expressed his gratitude to everyone who helped make the celebration successful in spite of the Modified Enhanced Community Quarantine.

“It is with the humble heart that I express my deepest gratitude for sharing your time, talent, resources and generosity for the benefit and ultimate success of all the projects and endeavors and visions and brought to fruition in our Parish, Shrine and Basilica,” said Fr. Joey Mabborang

In 1954, the Minor Basilica and National Shrine of Our Lady of Mount Carmel was built when the Order of Discalced Carmelites came in the archdiocese of Manila. It became a parish in 1975 with its first parish priest, Rev. Fr. Paul O’ Sullivan. In December 2015, the parish was declared as a National Shrine. Then, in November 2018, it was elevated to the status of Minor Basilica. (Fatima Llanza/RCAM-AOC)

ENGAGE WITH US

Please, enter your name
Please, enter your phone number
Please, enter your e-mail address Mail address is not not valid
Please, enter your message
Copyright © 2020 Roman Catholic Archdiocese of Manila. All Rights Reserved.
Privacy Statement | Terms of Use | Disclaimer